Aktualności

Do tragedii w wyniku kryzysu lub depresji dochodzi wtedy, gdy ból psychiczny i poczucie bezradności przekraczają zasoby oraz mechanizmy obronne człowieka, a w otoczeniu brakuje w porę udzielonej pomocy. W materiałach i rozmowach publikowanych m.in. przez portal Stacja7 z udziałem ks. Tomasza Trzaski (suicydologa) i red. Weroniki Kostrzewy, a także w ich książce Zniknąć bez słowa, zwraca się uwagę na kluczowe aspekty tego zjawiska

Kiedy rośnie ryzyko tragedii?

Przewlekłe cierpienie bez ujścia: Gdy człowiek czuje, że jego problemy są nierozwiązywalne, a on sam jest całkowicie samotny w swoim bólu.

Utrata nadziei: Moment, w którym gasną wszelkie perspektywy na zmianę sytuacji, a życie traci w odczuciu chorego jakikolwiek sens.

Niezauważone wołanie o pomoc: Odebranie sobie życia rzadko jest nagłym kaprysem – najczęściej stanowi ostateczny, desperacki krzyk osoby, która nie potrafi już inaczej komunikować swojego cierpienia Ignorowanie biologii i symptomów: Nieleczona depresja to choroba całego organizmu (zaburzenia neurochemiczne), a nie „słabość charakteru” czy brak wiary. Ignorowanie fizycznych i psychicznych objawów pogłębia kryzys.

Jak reagować i pomagać?

Zauważyć człowieka: Nie przechodzić obojętnie obok nagłej zmiany zachowania, wycofania się czy smutku bliskiego.

Rozmawiać i pytać wprost: Zadawanie pytań o myśli samobójcze nie przyspiesza ich realizacji, lecz daje przestrzenie do wyrzucenia z siebie emocji.

Szukać specjalistów: W sytuacji zagrożenia życia konieczna jest pomoc psychiatry, psychoterapeuty lub pilny kontakt z bezpłatnymi telefonami zaufania (np. kryzysowymi dla dorosłych i dzieci). Warto korzystać z materiałów edukacyjnych, takich jak projekt Życie warte jest rozmowy.